Hoe ik verliefd werd op Praiano

Na meer dan drie jaar in Praiano gewoond te hebben en hier van jongs af aan elke zomer doorgebracht te hebben, kan ik oprecht zeggen dat ik nog steeds emotioneel word, elke keer wanneer ik terugkom. En nee, ik ben helemaal niet dramatisch! Ik stel me hier heel eventjes kwetsbaar op! ;-) Praiano was mijn eerste echte liefde. Of ghoh ja... naast de eerste Praianese jongen die erbij kwam kijken, natuurlijk. ;-)

Maar waarom Praiano? Het is de energie.

Ja, echt. Het zijn niet alleen de uitzichten, de mensen of de authenticiteit als vissersdorpje die je hier voelt. Er hangt een rust die moeilijk uit te leggen is tot je ze zelf hebt ervaren. Omringd door prachtige natuur ligt Praiano stilletjes tussen twee van de drukste en bekendste plaatsen aan de kust: Positano en Amalfi. En toch voelt het, midden tussen alles, als een klein wereldje op zichzelf.

Waarom Praiano anders voelt

Praiano heeft voor mij altijd iets mysterieus gehad. Mijn mama omschrijft het vaak als een dorpje dat omhelst wordt door de bergen, en eigenlijk is dat precies hoe het voelt.

Hoe hoger je gaat, vooral richting de wandelpaden boven het dorp en het Pad van de Goden, hoe sterker je dat begint te voelen. Er is iets aan Praiano dat bijna onmogelijk onder woorden te brengen is. Een bepaalde stilte, charme, een energie die je niet echt kunt vastleggen op een foto of uitleggen in een reisgids. Je moet het gewoon voelen.

En dan zijn er natuurlijk de uitzichten. Aan de ene kant kijk je richting Positano, aan de andere kant naar de indrukwekkende Capo di Conca, met daartussen de zee die eindeloos lijkt door te lopen. In het hart van het dorp ligt de prachtige kerk van San Gennaro met haar kleine piazza, waar ontelbaar veel gewone momenten uit het lokale leven zich hebben afgespeeld. En misschien zit precies dáár de magie van Praiano: in die gewone momenten.

Praiano is 's ochtends samen met je beste vriendin een cappuccino drinken bij Bar del Sole, terwijl we ons voorbereiden op de 500 trappen naar beneden richting het strand van La Gavitella. Het is stoppen bij supermarkt Tutto per Tutti voor een panino van de salumeria toog, gevuld met mozzarella en tomaat. Zoiets ongelofelijk eenvoudigs dat hier op de een of andere manier beter smaakt dan waar dan ook.

Ondertussen, onderweg naar La Gavitella: tijd voor foto's!

Praiano is hoog in de bergen plots een jongen met zijn paard tegenkomen, terwijl je naar de oude wijngaard wandelt die je grootouders jaren geleden hebben achtergelaten.

Het is de visser die om twee uur 's nachts vanuit Marina di Praia de zee op vaart.

Het is un bagno di notte, samen met je vrienden drijven in de warme zee terwijl je naar een hemel vol sterren kijkt. Om daarna op een Vespa richting Positano te springen en onderweg te stoppen bij zo'n klein paninokraampje langs de weg, ergens in the middle of nowhere, voor die panino waar je de hele dag al aan denkt.

Ik na een dagje aan Marina di Praia, altijd gelukkig en helemaal voldaan. 🤍

Het is leven, maar dan zonder die constante haast.

Natuurlijk liggen enkele van mijn mooiste herinneringen in Praiano. Het is waar ik mijn eerste liefde vond, waar ik mijn beste vriendin leerde kennen en waar een jongere versie van mezelf een van haar grootste dromen werkelijkheid zag worden: hier écht wonen.

Door de jaren heen zijn al die kleine herinneringen één mooi geheel geworden. Nostalgie, liefde, vriendschap en een klein beetje magie. Maar het zijn die herinneringen niet die Praiano speciaal hebben gemaakt. Praiano was al speciaal lang voordat dit allemaal gebeurde.

Er was vanaf het allereerste moment iets aan dit kleine dorpje dat mij raakte. Praiano heeft altijd zijn eigen bijzondere plekje in mijn hart gehad. Misschien zijn het de bergen. Misschien is het de zee. Misschien zijn het de mensen, het eten, de tradities of het gevoel verscholen te liggen tussen twee van de drukste bestemmingen aan de kust.

Of misschien is het gewoon alles samen.

Praiano geeft je de schoonheid, het eten, de uitzichten en die onmiskenbare Zuid Italiaanse manier van leven, maar laat tegelijkertijd genoeg ruimte over om het allemaal écht in je op te nemen. En misschien is dat waarom ik Praiano, zelfs na al die jaren, nog steeds niet volledig kan uitleggen.

Ik kan het alleen voelen.

En ik wil dat jij het ook voelt.

Daarom heb ik Let’s Amalfi Coast gecreëerd. 🤍