Path of the Gods: the hike you simply cannot skip

Als er één wandeling aan de Amalfikust is waar je waarschijnlijk al van hebt gehoord, dan is het wel de Sentiero degli Dei, oftewel het Pad van de Goden. En ja, dit is zo'n zeldzame bekende plek waarvan ik je ga zeggen: believe the hype.

Hoog boven de kust neemt het pad je mee door de Monti Lattari, langs oude wijngaarden, mediterrane begroeiing, rotsachtige kliffen en uitzichten die bijna onwerkelijk lijken. Ver onder je liggen Praiano en de diepblauwe zee, terwijl Positano, het schiereiland van Sorrento en zelfs Capri langzaam in de verte verschijnen. Maar wat het Pad van de Goden zo bijzonder maakt, is niet alleen het uitzicht. Het is het gevoel dat je plots een compleet andere kant van de Amalfikust ontdekt. Hierboven, ver weg van het verkeer op de kustweg, besef je pas hoe wild en landelijk dit landschap eigenlijk nog is.

Waarom heet het het Pad van de Goden?

Natuurlijk hoort bij een plek die zo mooi is ook een goede legende. Volgens de lokale overlevering trokken de goden van Olympus ooit door deze bergen om Odysseus te redden van de Sirenen, wier mythische thuis verbonden wordt met de Li Galli-eilanden voor de kust. Of je de legende nu gelooft of niet, de naam begint plots een stuk logischer te klinken wanneer je honderden meters boven de zee staat. Het voelt oprecht als een plek waar de goden ooit gewandeld zouden kunnen hebben.

De klassieke route: Bomerano naar Nocelle

Voor de meeste bezoekers raad ik deze route aan:

Bomerano, Agerola → Nocelle, Positano

De officiële CAI 327-route begint rond Piazza Paolo Capasso in Bomerano en eindigt in Nocelle, het kleine bergdorpje hoog boven Positano. De richting waarin je wandelt is belangrijk. Bomerano ligt hoger dan Nocelle, waardoor je over het algemeen meer afdaalt dan klimt. Het officiële gedeelte van CAI-route 327 is ongeveer 5,3 km lang, met een hoogte die varieert van ongeveer 630 meter bij Bomerano tot 437 meter bij Nocelle. Afhankelijk van waar je precies begint en eindigt met meten, vermelden reisgidsen vaak een totale afstand van ongeveer 6 tot 8 km.

Reken op ongeveer 3 uur voor de wandeling zelf, maar plan dit alsjeblieft niet als iets waar je snel doorheen moet. Stop. Maak foto's. Ga ergens even zitten. Kijk naar de piepkleine bootjes diep onder je. Oh, het is geweldig!

Het moment waarop de kust zich voor je opent

Een van de eerste bijzondere plekken die je na Bomerano tegenkomt, is Grotta Biscotto, op ongeveer 630 meter boven zeeniveau. Vanaf daar begint het landschap zich steeds verder voor je te openen. Uiteindelijk bereik je Colle La Serra, waar het pad zich splitst. De ene route is wat meer blootgesteld, maar beloont je met nog mooiere uitzichten. Het alternatief, CAI 327a, is minder blootgesteld. Verderop komen beide paden opnieuw samen. En hier moet ik je ook iets vertellen wat Instagram soms nogal gemakkelijk vergeet:

dit blijft een bergpad.

Er zijn rotsachtige en oneffen stukken, trappen en delen van het pad waar je vrij blootgesteld wandelt. Je hoeft absoluut geen ervaren bergbeklimmer te zijn, maar goede schoenen zijn belangrijk en ik zou dit persoonlijk niet omschrijven als een ontspannen wandelingetje dat voor werkelijk iedereen geschikt is. Voel je je erg ongemakkelijk met hoogtes? Hou daar dan rekening mee voordat je vertrekt.

Wat neem je mee?

Je hebt echt geen gigantische trekkingrugzak nodig, maar ik zou absoluut het volgende meenemen:

• Goede wandel- of hikingschoenen

• Voldoende water

• Zonnebescherming

• Een hoed of pet

• Een kleine snack of panino

• Een opgeladen telefoon of powerbank

  
  

Neem bij voorkeur een kleine rugzak mee, zodat je niets voortdurend in je handen hoeft te dragen. En tijdens de warmere maanden is mijn belangrijkste advies heel simpel:

vertrek vroeg. De Zuid-Italiaanse zon gecombineerd met een blootgesteld bergpad is iets wat je beter niet onderschat.

En dan kom je aan in Nocelle..

Uiteindelijk brengen de bergen je naar Nocelle, een piepklein dorpje dat hoog boven Positano ligt. En vanaf hier heb je verschillende mogelijkheden. Je kunt verdergaan richting Montepertuso en Positano, vervoer nemen vanuit Nocelle of je wandeling verder uitbreiden, afhankelijk van wat je voor die dag gepland hebt. Maak alleen niet de klassieke fout om te denken dat aankomen in Nocelle hetzelfde betekent als aankomen in het centrum van Positano. Je bevindt je nog steeds héél hoog boven Positano. En die beroemde trappen van de Amalfikust hebben nogal de neiging om zichzelf plots heel duidelijk kenbaar te maken.

Maar er is nog een andere manier..

Nu komen we bij het gedeelte dat voor mij persoonlijk heel bijzonder is. Je kunt het Pad van de Goden namelijk ook vanuit Praiano bereiken. En dat is een compleet andere ervaring. In plaats van hoog in Agerola te beginnen, klim je vanaf de kust richting de bergen om uiteindelijk aan te sluiten op het pad boven je. Deze route is een stuk zwaarder, omdat je eerst honderden hoogtemeters moet overbruggen, met onderweg behoorlijk wat trappen. Maar als je van wandelen houdt en het landschap écht wilt ervaren in plaats van simpelweg de beroemde route af te vinken, is het prachtig. Je ziet Praiano onder je steeds kleiner worden. De huizen verdwijnen. Het geluid van de kustweg vervaagt. En plots sta je midden in die bergen die zich als het ware rond het dorp lijken te sluiten. Voor mij is dit het moment waarop die mysterieuze kant van Praiano waar ik het zo vaak over heb, bijna tastbaar wordt!

Mijn perfecte dag op het Pad van de Goden

Als dit je eerste keer is, zou ik het eenvoudig houden. Vertrek vroeg vanuit Bomerano. Ontbijt voordat je begint en haal een goede panino voor onderweg. Wandel rustig richting Nocelle en stop vaker dan je denkt nodig te hebben. Na ongeveer een uur wandelen moet je zeker uitkijken naar Antonio Milo, een lokale herder die ervoor gekozen heeft om de oude manier van leven in de bergen levend te houden. Zijn rustieke huisje ligt vlak langs het pad, tussen de terrassen en bergen, samen met zijn geiten.

Het is precies zo'n ontmoeting die ervoor zorgt dat de Sentiero degli Dei over zoveel meer gaat dan alleen mooie uitzichten. Zijn huisgemaakte ricotta is heerlijk. Zijn espresso trouwens ook! Maak vervolgens die belachelijke hoeveelheid foto's waarvan je nu al weet dat je ze gaat maken, drink iets verfrissends wanneer je Nocelle bereikt en wandel daarna verder richting Positano als je benen het daar nog mee eens zijn.

De tip die de meeste reisgidsen vergeten

Wanneer je Colle La Serra bereikt, let dan goed op waar het pad zich splitst.

Links neem je het meer blootgestelde en panoramische gedeelte. Zijn hoogtes niet helemaal jouw ding? Neem dan rechts CAI 327a. Dit is de hoger gelegen alternatieve route waarmee je het meest blootgestelde gedeelte vermijdt. Ongeveer 1,3 km later sluit het pad opnieuw aan op de hoofdroute. En nogmaals: maak niet de fout om te denken dat Nocelle betekent dat je Positano hebt bereikt.

Het officiële Pad van de Goden eindigt hoog boven Positano in Nocelle. Beslis daarom het liefst vooraf of je vanaf daar de lokale bus neemt of te voet verder afdaalt. Nog een klein detail dat handig is om te weten: als je vanuit Nocelle verder afdaalt, kun je richting de kustweg bij Arienzo wandelen. Je hoeft het centrum van Positano dus niet noodzakelijk als enige mogelijke eindbestemming te zien. Hou er alleen rekening mee dat afdalen aan de Amalfikust meestal betekent: héél veel trappen.

Wil je daarna nog van een stranddag genieten, dan kan Arienzo een prachtige afsluiter van je wandeling zijn. Controleer vooraf wel even hoe je het strand wilt bereiken en hoe je daarna verder reist. Je benen zullen je dankbaar zijn dat je daar vóór de wandeling al over hebt nagedacht!

Nog één laatste local note

Het Pad van de Goden is ondertussen beroemd en tijdens drukke periodes zul je de bergen zeker niet helemaal voor jezelf hebben.

Maar laat dat je alsjeblieft niet doen denken dat dit gewoon de zoveelste toeristische attractie is. Kijk voorbij de mensen die foto's staan te maken en probeer je voor te stellen wat deze paden betekenden lang voordat iemand hier kwam wandelen voor een Instagramfoto.

Ik herinner me verhalen van Praianesi die vertelden hoe ze vroeger deze bergen in wandelden om verse melk te halen, of hoe zulke beklimmingen gewoon deel uitmaakten van het dagelijkse leven wanneer hun families nog de wijngaarden hoog boven de kust bewerkten. Dit waren niet altijd wandelroutes. Ze waren onderdeel van het dagelijkse leven.

De Amalfikust bestaat niet alleen uit de glamoureuze terrassen van Positano, beachclubs en boten. Ze bestaat ook uit boeren en herders. Uit wijngaarden die tegen de bergflanken zijn aangelegd. Uit families die hier generaties lang leefden en werkten. En uit paden die door lokale mensen werden bewandeld lang voordat wij hier kwamen om van het uitzicht te genieten.

Ook dit is de Amalfikust.

Misschien zelfs een van haar allermooiste kanten.

En precies daarom moet je dit pad minstens één keer bewandelen. 🤍